Mit nr 2 Ale my już używamy jakichś symboli

Stosując symbole należy określić czemu ma to służyć, tak aby nie stało się to tylko sztuką dla sztuki,   niefunkcjonalnym poznawaniem symboli. W tym przypadku należy zacząć od dokonania podziału na  komunikację wspomaganą  w zależności od tego kto jest jej adresatem.

Inaczej wygląda komunikacja, gdy to my jesteśmy nadawcami, a osoba autystyczna odbiorcą. Możemy wtedy wspierać gestem lub obrazkiem to co mówimy, komentować obrazki w książce, wydawać polecenia wizualizując je gestem lub symbolem itp. Tutaj celem jest rozwijanie rozumienia mowy, kojarzenia słów, z dźwiękami mowy. W przypadku planów dnia my też jesteśmy nadawcami komunikatu i ma on formę szeregu symboli pokazujących w jakiej kolejności będą następować po sobie dane czynności w ciągu dnia. Jest to strategia, która pomaga rozumieć zmiany jeśli takie się pojawią, dawać poczucie bezpieczeństwa i przewidywalności w ciągu dnia, pomoc w przechodzeniu miedzy zajęciami itp. Tych strategii można używać nawet w przypadku osoby mówiącej, jeśli istnieje taka potrzeba.

Ale komunikacja wspomagana to przede wszystkim nauczanie osoby autystycznej jak ma się komunikować ze światem, jak przekazywać to co chce, co widzi, co czuje. Bardzo istotne jest też aby  od samego początku uczyć prawidłowych wzorców komunikowania się.  Przede wszystkim należy dążyć od samego początku, do tego aby komunikacja odbywała się do innej osoby ,a nie w pustą  przestrzeń  i systematycznie pracować nad tym ,aby w razie potrzeby osoba z autyzmem potrafiła podejść do swojego odbiorcy zamiast biernie czekać  aż  się pojawi.  Drugą równie istotną kwestią jest to, aby od samego początku pracować nad spontaniczną komunikacją. Najczęstszym błędem w edukacji osób z autyzmem jest wypracowanie schematu, w którym osoba potrafi komunikować się, ale  tylko w odpowiedzi na pytanie , a sama z siebie nie potrafi spontanicznie przekazać swoich myśli. Nie wynika to z faktu „że autyści tak maja” ale jest rezultatem źle dobranych celów podczas nauki komunikacji.

 

 

Posty z serii „Fakty i Mity” są inspirowane artykułami m.in.  Andy Bondy „ The Unusual Suspect Myths and Misconceptions Associated with PECS” , MaryAnn Romski, Rose A. Sevcik  “Augumentative Communication and Early Intervention. Myths and Realities “ oraz różnymi wypowiedziami rodziców i specjalistów.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>